Mbi një dru arre, Në zgavër t’vet, Kitra jetonte Me fëmijë t’vet. Arra, lajthia Mblidhte çdo ditë Pa zbardhur drita, Deri n’mesditë. Tërë verën kitra Fare s’pushon E mandej dimrit Vetëm pushon.

Te ura, te përroi, te laura, te kroi, te thana, te sana, te nëna, në katund me dashurinë e pafund, në buzëqeshje, në ëndërr, në zhgandërr, në përqafime e — në kujtimë është vendlindja ime

Mblodha shkopin me nji sukull Dhe kështu e bana kukull. Porsi nuse bukuroshe Dhe e vuna në nji qoshe. Emnin se ç’ja vuna Tanë, E ndërrova me fustan Plot me lule rreze ar Edhe rruzat n’qafë i var. Me gjithë shpirt e fort e due, Fjalë të bukura kuvendoj; Her’ e puth e ledhatoj, Se dhe kuklla më do mue. — Lamtumir’ tash kuklla ime, Lamtumirë moj faqe-mollë, Se m’erdh koha për mësime, Se m’erdh koha për në shkollë.

Buzës ujit te ‘i kënetë Ishte nji kasoll’ e shkretë; Në çatin’ e saj vjet Ngrefi çerdhen nji lejlek. Ky na kishte veç tre zogj, Që kërkojshin t’hanë nga ‘i çikë; Por kasollja na u dogj Dhe vu çerdhen në rrezik! Nisën zogjt’ me brit’, me qa, Kur çatia zu të marri; Erdh lejleku, por ç’me pa?! Hudhet shpejt t’i nxjerr’ nga zjarri! Flaka çerdhen e rrethoi, Shum’ lejleku u përpoq, Shtrini fletët i mbuloi: Me zogjt’ bashkë shkrum e dogj! ...

Dje n’mëngjes postieri Ka sjellë një letër, Bardhit prej Misirit Ia shkruan mikja e vjetër. E thjeshtë është adresa, Shkruar me pendë t’hollë: — Bardhit n’Katund t’Ri, Më të mirit në shkollë. Dallëndyshja e vogël Letrën e dërgon, Që n’shtëpi të Bardhit Për çdo vjet banon. Bardh, më mori malli, Te ti mendja m’shkon; A po mëson në shkollë Si e ke zakon? Si është në atë anë koha, A ka rënë shumë borë? A ke më shpesh librin Apo sejat në dorë? ...