Mbi një dru arre,
Në zgavër t’vet,
Kitra jetonte
Me fëmijë t’vet.

Arra, lajthia
Mblidhte çdo ditë
Pa zbardhur drita,
Deri n’mesditë.

Tërë verën kitra
Fare s’pushon
E mandej dimrit
Vetëm pushon.