Zemëra që është e qëruar, Kurdoherë është e gëzuar. Mos jij me dy faqe kurrë, Jij i drejtë, i mirë e burrë. Për çdo gjë që ke dëshirë, Mos pandeh se është e mirë. Mos lërë punën për pastaj, Çdo kohë ka punën e saj. Kur të jesh i zemëruar, Mendja është e turbulluar, Bëj durim sa të kullohet Se njeriu pastaj pendohet.

Një zog të bukur zuri një djalë, Ay po dridhej dhe i thosh ca fjalë: — Nuk të vjen keq që jam i mitur Si ti i vogël e s’jam dhe rritur? Jam bir i vetëm e mëma më pret, E kam lënë keq brenda në foletë, Ah! Kjo kohë e keqe këtu më pruri E gracka jote ra e më zuri, Më pret im mëzë si ty jot ëmë, Të mos i vete, ç’bënëtë prëmë? Të zezthit ne! Përse na ngini? Në punët tonë përse s’na lini? Kam dhe unë shpirt dhe dua të rroj, Të leçij, të bredh, të loz, të këndoj, Unë që s’kam mend, si thotë njeriu, Kujt i bëra keq? Ç’bëra unë i ziu? Përse më bën rob? Nga mua ç’do ti? Fjalët e zogut djali i dëgjoi, Qau edhe e puthi, mandej e lëshoi. ...

Oj erë, lum era fryj më ngadal’, se zogu i vogël po flen në mal. Ai nesër heret ka për t’u zgjuar në fusha, male për t’cicëruar. Oj erë, lum era, fryj më ngadal' se zogu i vogël po flen në mal.

Nëpër shtigje jete m’uruat udhë të mbarë ju mora me vete m’cicëroni n’damarë … Në t’larmet gusha m’ruani përjetimet me flatra mbi fusha m’shfletoni kujtimet… N’katund sa herë kthej ju derdh në korije m’ndihmoni të gjej lule poezie! Djepin me cicërime ma keni zbukuruar t’shkruaj me përjetime heret m’keni mësuar. Nëpër shtigje e caqe ngrohtë m’ledhatoni me pupla, t’miat vargje ju mund t’i firmoni …

N’livadh del e vogla bletë, N’gjethe t’njoma ajo ulet, Në mesditë kur bëhet nxehtë, Me buzë t’vogla i puth lulet. Aguliqja me pesë fletë, Më e bukra lule n’fushë, Me gjithë gaz e përshëndet: — Mirë se erdhe, oj bletushë! Shkon te vjollca e vetmuar, Rrugës ndalet dhe n’behar, S’mendon fare për t’pushuar, Der’ sa t’ngopet me nektar. Thonë se krahët i ka t’artë, Thonë se fëmijët i do pa masë, Prandaj n’hoje kur bën mjaltë, Mund të ngihet krejt një klasë.