Rreth e qark te votra Me gëzim ne presim Me vllazën e motra Të lozim të qeshim. Lum kush i ka, Të luajë me to; Motër e vëlla Lum kush i do!

Ja ku erdh pranvera, Maji u afrue, Nji mizë vjen nga dera Tue xixëllue. Rrugës, nëpër ara, Natën kush kalon, Ajo i del para: Vendin ja ndriçon! Xixëlonj’ e quejnë, Asht e urt’ e mirë; Turren fmijt’ e luejnë Me të plot dëshirë. — Sa nji rruzë je, Po dhe ti punon: Me dritzën që ke Sa fort më gëzon! Shpjegime: rruzë — kokën e vogël qelqi.

Porsi xixa po dallojnë në hapsinë, Të gjithë yjet, që ndriçojnë gjithësinë. N’atë qiell pa mbarim syri im Vështron yjet pa numrim plot ndriçim! Natën në qiellin e lamun, pa nji re, Han’ e yje ç’i kam pamun me hare! Shpjegime: hare — gëzim, gaz.

Ylli i vogël lart në qiell Duket porsi zjarr në pyll; Sipër dheut lart qëndron, Xixa, xixa xixëllon. Disku i diellit kur perëndon, Nata hijen e lëshon, Ylli veten e zbulon, Xixa, xixa xixëllon. Dritë e yllit kur shkëlqen, Udhëtarit q’i pëlqen; Natën errët kur po shkon, Udhën vetëm s’e harron. Natën çuni kur shikon Sipër botës fort mendon; Mend’e tija ç’i habiti, Yll’i vogël se si ndriti.

N’shuplakën e bujkut, n’mëngjes dielli ra — botën përqafoi, bimë e re — ra dhe shpresë nga ajo lulja gufoi. N’mesditë fletët e blerta bujkun e freskuan; ndërsa lulet e shqerta mollëkuqet i zbukuruan. Eja mollëkuqe e mirë, tha lulja, vallen ta nisim; bashkë me djersën e dlirë të bujkut — botën t’stolisim.