Mirë se erdhët n’kopshtin tim, ku si lulet çupëzat rriten, ku vocrrakët gjejnë arg’tim, ku dhe flutrat vijnë mahniten. Trëndafile të gjithë jemi, ngjyra, ngjyra i bëjmë parqet, shokë e shoqe këtu plot kemi n’vend të zogjvet cicërrojnë vargjet.

Lundërtar, që s’rrezikohet Kur është deti shkumbë e valë, Vetë me vete mos t’ankohet Se i shkoi dita pa fitim. Duke u tallur e duke prituar Asgjë send nuk qitet n’dritë; Çfarëdo sendi për t’fituar Trimëri lypset dhe guxim.

Vitet janë shuar, shpina fuqi s’ka; Vitet kanë rënduar, gjyshja shumë ka ra. Por prap’ ajo don këngë edhe mahi; Përore përralla ka të tregojë për fëmi'. Fëmija kur e takon i falet me gëzim; Buzagaz i thotë: „U rriç, pëllumbi im!” Në hije të shtogut ulen në një vend, Përrallat më të reja dalin rend e rend. Prej rrezeve t’diellit shtogu kundërmon; Gëzojnë gjithë fëmija, gëzon dhe gjyshja gëzon.

Po del hana bukuroshe Rrumbulluem an’ e kand; Brigje m’brigje, qoshe m’qoshe Derdhet drita si argjand! Rrumbullake porsi nuse Fytyr’ plotë na ndriçon, Han’ e re si lule fushe Len e ndrit e perëndon!

Shend e verë, mësuesja u qas, Nxënësit gjithë buzagaz. „Paska hyrë pranvera n’klasë!” Të gjithë lule kanë varë Në qafë si gjerdan me ar, Lum e lum për këtë behar! Mësuesja tha: dil Venerë, Shkruaje një fjali me vlerë: — Jeta jonë është pranverë.