N’vogëli Pata ‘i kalë, Me zengji E me shalë; Fre e bishte T’gjitha i kishte. Qe nji kalë, Kalë prej druni E me shalë Prej zibuni, Kishte fre Nji fije pe. Hante, rrinte Tok me mue Edhe pinte Uj në krue, Pastaj dilshim E shëtitshim, Kal, i drujtë, Sa të doja! Sa t’kam ruejtë! Sa t’shikoja! Sa herë delja Pas të merrja.

I Kam nji qingj që më ha bar, Me nji zile në qaf var; Kam nji qingj, nji larosh. Që ma quejnë Bukurosh. II Giçi, Giçi plot me gas Unë e ndjell ai m’vjen pas, Be, be, be, blegërin Vjen prapa e m’arrin. III E me brina dap e dap Do t’më hedhë mu në trap, Por s’më hedh se më ka shok, Prandaj shkojmë të dy tok.

Gjarpëron Ereniku, këngën s’e ndal dot; zër’ i tij i vjetër është i ri dhe sot. Me vale qumështore ecën dhe s’pushon; fusha dhe bregore stolisë e freskon. Ata verra, shelnje, veshur shtatit ti’, pasqyrohen lumit me gurë si inxhi. Përreth me livadhe, kopshtije dukate; djersa e fshatarit me groshë e patate. Ai bar i kositur në stogje me sanë, kundërmon hap’sirës erë t’livadhit tanë.

Ku dielli ulet n’male, Kodrisha dhe sukore, Jehon kënga e punës Ndër aksione rinore. Është gazi më i bukur, Që kaplon tokën mbarë; — Rini, me djersën tënde Dhe shkrepin e bën arë. Në ballë ti me tunele E rrugë stolisur je; Krahrorin ke lulishte, Pemishte duart i ke. Der’ n’yje kënga jote Do t’ngjitet me furi, Kur dijen, djersën tënde, E derdh për vend, rini.

Eja, një fyell në hije Në kopshtie psherëtin, Ajo kënga më e qetë Është kënga e barinjve. Era lind e kundërmuar Që nga gjir’i trëndafilit, Ajo këngë më e gëzuar Është kënga e bilbilit. Mendjen mos e vra i shkretë, Haj! T’ia themi djalerisë, Kënga m’e bukur në jetë Është këngë e dashurisë.