Fyshekët për brezi Dhe pushkën mbi krah, Pa zbardhur mëngjezi Të dalim për gjah. O burra, bre shokë, Rreth hapur të gjith’, Vend zini mbi tokë Lart malit më vith. Thëllënza dhe rosa, Dhi t’egra mjaft ka; Arinj, derra, dosa, Sorkadha si ka. Nosita dhe shkurta, Plot turtuj në gjeth, Verdhashka të urta, Kot plumbin s’e heth. . . . . . . . . . .

Përtacja sa mund baret, kurse fshisa i fshin vet'. Përtacja rri — zemërgjëra! Asaj vetë i qep gjilpëra. Përtacja ulet e tallet, Kurse stufa vetë i kallet. Dhe sh’h, pa pritur, një gjeloc N’tavë i gjuhet mish e koc. Puplat pasi ka shpupluar, Në feltere vetë është gjuar. Kokën po mirë e ka ngritur E përtaces i ka britur: „Kikiriki! — Përtacule! U poq mishi. Mule, mule!”

Me shkumë t’argjendtë Ai përrua Si mund të jetojë pa mua? Unë i hipa trenit Tash jetoj n’qytet, Dorë për dore me lumin Ai u nis për në det … Lulëzova në fshat Si lule n’vesë hareje Kurse ai në një shpat Shumë kohë para meje … Dhepse larg njëri-tjetrit Me valë t’argjendta Shkojmë jetën Ne kurrë nuk jemi vetëm … Rrjedh, rrjedh ai përrua E m’derdhet në kujtim Suvalë e tij e artë Është syri im …

Dëbora na shkrini, Na mbrrini pranvera, Manushaqja mbini Me gjithë lulet tjera. Dallandysh’ e bukur Çerdhen po ndërton, Ma tutje nji flutur Mbi lulet qëndron. Bujku me gëzim Arat i punon, Deles me nxitim Qingji pas i shkon!

Dal prej shkolle shkoj n’shtëpi Plot me shpres, e me gëzim, Se atje gjej prindt e mij, Babë e nanë të shpirtit tim. I rrok n’qafët, i pushtoj, Pse më rrisin me dashni, Dhe më çuen që të mësoj, Të fitoj unë dituni.