Me shkumë t’argjendtë Ai përrua Si mund të jetojë pa mua? Unë i hipa trenit Tash jetoj n’qytet, Dorë për dore me lumin Ai u nis për në det … Lulëzova në fshat Si lule n’vesë hareje Kurse ai në një shpat Shumë kohë para meje … Dhepse larg njëri-tjetrit Me valë t’argjendta Shkojmë jetën Ne kurrë nuk jemi vetëm … Rrjedh, rrjedh ai përrua E m’derdhet në kujtim Suvalë e tij e artë Është syri im …

Dëbora na shkrini, Na mbrrini pranvera, Manushaqja mbini Me gjithë lulet tjera. Dallandysh’ e bukur Çerdhen po ndërton, Ma tutje nji flutur Mbi lulet qëndron. Bujku me gëzim Arat i punon, Deles me nxitim Qingji pas i shkon!

Dal prej shkolle shkoj n’shtëpi Plot me shpres, e me gëzim, Se atje gjej prindt e mij, Babë e nanë të shpirtit tim. I rrok n’qafët, i pushtoj, Pse më rrisin me dashni, Dhe më çuen që të mësoj, Të fitoj unë dituni.

Kur ecin pulat, s’dëgjohen fare; S’i trembet syri çupës n’dritare. S’friksohet zemra e harabelit, as s’ngriten dot puplat e gjelit. Hapat e pulës po sa dëgjohen, veshët e Bubit menj’herë currohen. Jo pse friksohet nga ndonj’ armik, por pse ai shpirtin e ka besnik.

Mos rri! Puno ditë e nat’, Sepse e shkurtë është kjo jetë; Vendit thuri tjetër fat — N’do t’jesh njeri i vërtetë. Shiko yjet, veç vrapojnë, Hëna pas diellit nuk ndalet; E shtratit lumenjt’ shpejtojnë, Prrocka vogël s’i ndal valet. Me fuqinë e saj t’flutrimit Shqiponja der’ n’diell zotëron; Bleta e vogël n’lule t’prillit Me krah’t e saja kërkon. Mos rri! Puno ditë e nat' Sepse e shkurtë është kjo jetë; Vendit thuri tjetër fat, N’do t’jesh njeri i vërtetë.