Lindi mëngjesi me buzëqeshje t’lehtë, Dielli ndriçoi gjethet në ar praruar, Mandej fshehu sytë dhe treti nën retë, Që bredhin qiellit si qengja të bekuar. Shpejt u mrrol qielli dhe u errësua, Ia nisi vajit me pika të mëdha loti; Pastroi rrugët, pemët, pullazin e pluhruar, Përsëri doli dielli nga gjumi i zgjuar. Në majë të bjeshkës u shfaq bukurosh ylberi, Doli i farkuar me më të bukurat ngjyra; Shpejt treti pas malit, humbi si sheqeri, Përsëri nd’rroi pamjen e vjeshtës natyra.

Ditën që hyri prilli, Zuri e këndoi bilbili; O bilbil, o zog i parë, Fjala jote s’ka të sharë. Këndo, o bilbil, këndo, Në na zëntë gjumi, na zgjo.

Në nji mbramje ‘i dajl’ i vogël, po kthehesh në shtëpi, Shef nji xixëllojë, që ndriste rrazës gardhit mbi një vi; Me të shpejtë shkoi e nxuerr, se iu dhims e fort e donte Por e shkreta xixëllojë ishte lagë e nuk fluturonte! Atëherë djal’ i vogël në shtëpi të ‘ij na e çoi, E pranë zjarrit, kur e ngrofi, ajo zu t’fluturojë; Mbasandaj ngadalë i tha: „lumthi ti o djalë i mirë!”

Nji djalë pa në ‘i mur të naltë Brimën, ku hyni grethi; Mbushi grushtin me baltë Dhe i suell sa e rrëqethi. Grethi u zemrue Dhe menjiherë u vërsul Djalin për ta pickue E thumbin e helmatisun me ja ngul. Po këtë herë djali shpëtoi Tue hudhë paltonin sipër krejtë, Dhe grethi rrugën e dredhoi E hyni në brimën me të shpejtë. — O greth i keq, — tha djali, nuk të la Të dalish ma prej andej, Shpejt brimën e murit do ta za! Dhe filloi t’i sjell me plisa të mëdhej, ...

Dheu i gjatë e i gjerë Na ep bukë e na ep verë, Për të ngrënë e për të pirë, Kush di ta punojë mirë. Si një njeri i shtrënguar, Dheu nuk falë gjë kurrë; Pa munduar, pa punuar S’na ep as misër as grurë. Do ta punojë njeriu Dhe ta vadijë me djersë, Që të hajë bukë i ziu, Nga uria të mos vdesë. Punoni, more të mjerë, Se dhe gjëri ne na mbetë, Pas neve vijë të tjerë, Nuk soset kjo jetë.