N’shuplakën e bujkut, n’mëngjes
dielli ra — botën përqafoi,
bimë e re — ra dhe shpresë
nga ajo lulja gufoi.
N’mesditë fletët e blerta
bujkun e freskuan;
ndërsa lulet e shqerta
mollëkuqet i zbukuruan.
Eja mollëkuqe e mirë,
tha lulja, vallen ta nisim;
bashkë me djersën e dlirë
të bujkut — botën t’stolisim.