Prej pyllit na del Nji skile si plakë; Në lis shef një gjël. — Zbrit, thotë, të rrim pakë! Ah, ta dish sa dëshiroj Zanin tand veç ta ndigjoj! Skilja me kto fjalë Qaset me ngadalë, E mbërthen në fyt, Gati po e mbyt: Pastaj tallet: „He, mor gjel, Ç’të ka zani që s’të del?” Gjeli menjiherë Fjalë me skilen nis: — M’len të marr pak erë, Po m’deshe për mish! — Skilja rrehet, e lëshon; Mirpo gjeli n’lis fluturon! ...

Që nga mali era vjen, Ftyr, e duer sa t’i mpin! Suklla, suklla bora bjen, Plaku n’votër po mbërdhin! Lakuriq pemët kan’ mbetë, Gjithë natyra n’gjum ka ra, Përmbi gardh nji zog i shkretë Ciu! Ciu! Ciu! filloi me qa! Shpjegime: n’gjum ka ra — nuk ka fare gjallni në natyrë (s’ka gjelbërim, nuk ndëgjohet za zogjsh, mbretnon heshtje e plotë).

Si yje nate n’qiell Shkëlqejnë dy sytë e mi, N’pranverë me lule e diell, Plot jetë e plot gjallëri. Si rrezja që lëshon dritë Flakrojnë dy sytë e mi; Me gëzim e shpresë që ndritë Për popull tim n’liri. Si rrush n’hardhi pa vjelë Shkëlqejnë dy sytë e mi Për punë që sytë na i çelë Dhe na sjell lumturi.

Sa me qejf që shkoj Unë në shkollën time. Mësuesin e dëgjoj, Kur na jep mësime. Kur shkoj në shtëpi, Mbushem me gëzime; Mendja gjithnjë m’rri Mu te shkolla ime. Koha zu me u qasun Shkolla po na th’rret, Ecni, shokë të dashur, Mësuesi po na pret.

Atje në shtëpi Kush më pret mue sot, Jan, prindët e mij Që më duen fort. Sa gëzim që ndij, Me vlla e me motër, I lumtur kur rri Pran’ zjarrit në votër! Në çdo vend që kam me shkue, Kush më pyet, do t’i kallzoj, Se veç tjerash, kam mësue Babë e nanë që të nderoj.