Si çdokush mjeshtrinë e vet E dua këngën time; Për shumë gjëra t’mira m’flet, Më mbush plot gëzime. Këndoj për nënën që m’ka rritur Dhe më ka këshilluar; Këndoj për sytë e saj të ndritur, Që më kanë gazmuar. Këndoj për motra e vëllazërinë, Pranverën, agimin; Këndoj për shkollën, diturinë, Këndoj për mbarë njer’zimin. Si bilbili çerdhen e vet, Këndoj vendlindjen time; Këndoj për punën që na pret N’jetën e përtrime.
Një lis me katër kate Kish plaku ynë në fshat; Mbi të kish vënë kafaze Dhe kurthën aty ngat. Një ditë i bëri frute Lisi i tij me gogla Tridhjetë këmisha cube, Dyzetë këpucë të vogla. U gëzua, u gëzua, u gëzua Plaku ynë në fshat; Tha: „Këto më mjaftojnë mua Kur t’rriten edhe pak”. Në mëngjës shkoi për t’parë, Me lot iu lagën sytë: Rrobat i kishin marrë Do fëmijë t’klasës së dytë.
Sa gëzim ka lumi mbushur me fëmij’; si peshq të lazd’ruar mbi valët e tij. Nga kupa e qiellit dielli nxen shum’, fytyrat e bardha, që lahen në lum. Mbi vala të lumit kaltër si qielli, luajnë të gëzuar në rreze dielli. Si peshq e pata notojnë pa u ndalë, e buzët e lumit rrahen valë, valë.
Si yje nate n’qiell Shkëlqejnë dy sytë e mi, N’pranverë me lule e diell, Plot jetë e plot gjallëri. Si rrezja që lëshon dritë Flakrojnë dy sytë e mi; Me gëzim e shpresë që ndritë Për popull tim n’liri. Si rrush n'hardhi pa vjelë Shkëlqejnë dy sytë e mi Për punë që sytë na i çelë Dhe na sjell lumturi.