Herë në një këmbë herë në tjetër vashëza kërcen porsi një kitër. Lulet n’lulishte te fontanë e re ia shkelin shoqja — shoqes syrin gjithë hare … Nuk kërcen vashëza si zogëz e lehtë por hidhet ëndrra e dashur për jetë … I valviten flokët e mëndafshtë prej dritës, ato nuk janë fjolla po flamujt e rritës …
Me shkumë t’argjendtë Ai përrua Si mund të jetojë pa mua? Unë i hipa trenit Tash jetoj n’qytet, Dorë për dore me lumin Ai u nis për në det … Lulëzova në fshat Si lule n’vesë hareje Kurse ai në një shpat Shumë kohë para meje … Dhepse larg njëri-tjetrit Me valë t’argjendta Shkojmë jetën Ne kurrë nuk jemi vetëm … Rrjedh, rrjedh ai përrua E m’derdhet në kujtim Suvalë e tij e artë Është syri im …
Nëpër shtigje jete m’uruat udhë të mbarë ju mora me vete m’cicëroni n’damarë … Në t’larmet gusha m’ruani përjetimet me flatra mbi fusha m’shfletoni kujtimet… N’katund sa herë kthej ju derdh në korije m’ndihmoni të gjej lule poezie! Djepin me cicërime ma keni zbukuruar t’shkruaj me përjetime heret m’keni mësuar. Nëpër shtigje e caqe ngrohtë m’ledhatoni me pupla, t’miat vargje ju mund t’i firmoni …