Gjarpëron Ereniku, këngën s’e ndal dot; zër’ i tij i vjetër është i ri dhe sot. Me vale qumështore ecën dhe s’pushon; fusha dhe bregore stolisë e freskon. Ata verra, shelnje, veshur shtatit ti’, pasqyrohen lumit me gurë si inxhi. Përreth me livadhe, kopshtije dukate; djersa e fshatarit me groshë e patate. Ai bar i kositur në stogje me sanë, kundërmon hap’sirës erë t’livadhit tanë.
Ku dielli ulet n’male, Kodrisha dhe sukore, Jehon kënga e punës Ndër aksione rinore. Është gazi më i bukur, Që kaplon tokën mbarë; — Rini, me djersën tënde Dhe shkrepin e bën arë. Në ballë ti me tunele E rrugë stolisur je; Krahrorin ke lulishte, Pemishte duart i ke. Der’ n’yje kënga jote Do t’ngjitet me furi, Kur dijen, djersën tënde, E derdh për vend, rini.
Erdhi maji, maji i bukur; këngë e punës shkon jehonë. Ndër fabrika dhe punishte festë maji, festa jonë. Flamur i kuq porsi flaka valon, valon shumë krenar. Gëzon pun’tori, mbarë rinia, çdo pionier dhe fshatar.
Sa gjëra me lule shpirti yt që do, në tokën gratçore, shih, i gjen kudo. Dashurinë e nënës, t’ëmbël që në djep, mos harro, oj njome, vendi yt ta jep. Lumenj, gurra, kroje, fusha plot me fryt, për lumturinë tënde t’i jep vendi yt. Fluturat si nuse, lulet plot me erë, vendi yt i bukur i bie në pranverë. Cicërimën e zogut, jonet magjiplote, me drithma dëshire t’i jep toka jote. ...