Qamil Guranjaku

Ja ku erdh pranvera, Maji u afrue, Nji mizë vjen nga dera Tue xixëllue. Rrugës, nëpër ara, Natën kush kalon, Ajo i del para: Vendin ja ndriçon! Xixëlonj’ e quejnë, Asht e urt’ e mirë; Turren fmijt’ e luejnë Me të plot dëshirë. — Sa nji rruzë je, Po dhe ti punon: Me dritzën që ke Sa fort më gëzon! Shpjegime: rruzë — kokën e vogël qelqi.

Porsi xixa po dallojnë në hapsinë, Të gjithë yjet, që ndriçojnë gjithësinë. N’atë qiell pa mbarim syri im Vështron yjet pa numrim plot ndriçim! Natën në qiellin e lamun, pa nji re, Han’ e yje ç’i kam pamun me hare! Shpjegime: hare — gëzim, gaz.