Në nji mbramje ‘i dajl’ i vogël, po kthehesh në shtëpi,
Shef nji xixëllojë, që ndriste rrazës gardhit mbi një vi;
Me të shpejtë shkoi e nxuerr, se iu dhims e fort e donte
Por e shkreta xixëllojë ishte lagë e nuk fluturonte!
Atëherë djal’ i vogël në shtëpi të ‘ij na e çoi,
E pranë zjarrit, kur e ngrofi, ajo zu t’fluturojë;
Mbasandaj ngadalë i tha: „lumthi ti o djalë i mirë!”