Mosho Odalloviq

N’shuplakën e bujkut, n’mëngjes dielli ra — botën përqafoi, bimë e re — ra dhe shpresë nga ajo lulja gufoi. N’mesditë fletët e blerta bujkun e freskuan; ndërsa lulet e shqerta mollëkuqet i zbukuruan. Eja mollëkuqe e mirë, tha lulja, vallen ta nisim; bashkë me djersën e dlirë të bujkut — botën t’stolisim.