I Me mue shkruejnë përmbi letër E peshojnë çdo fjalë e vepër. Unë kam gjuh’ e nuk të rrej Flas me njerëz të mëdhej Gjuha ime flet për dije, Ndan mendimet fije-fije Vetëm unë nuk di të flej, Të vërtetën sa ta gjej. II Mos u mburr kaq fort, moj pendë, Se dhe unë jam nji parmendë. Nuk e din se unë ngas arat? Nuk e din se unë mbjell farat? Nuk e din se punoj tokën? Nuk e din se unë mbaj botën? Nuk e din ti pa mue, Nuk do t’ishte sikur thue? ...
Dëbora na shkrini, Na mbrrini pranvera, Manushaqja mbini Me gjithë lulet tjera. Dallandysh’ e bukur Çerdhen po ndërton, Ma tutje nji flutur Mbi lulet qëndron. Bujku me gëzim Arat i punon, Deles me nxitim Qingji pas i shkon!
Dal prej shkolle shkoj n’shtëpi Plot me shpres, e me gëzim, Se atje gjej prindt e mij, Babë e nanë të shpirtit tim. I rrok n’qafët, i pushtoj, Pse më rrisin me dashni, Dhe më çuen që të mësoj, Të fitoj unë dituni.
Qingji plot me gas Kullot nëpër bar, Deles i shkon pas, Turret si manar. Oh, si blegërin! Delja e kërkon, Me gjuh’ lëpin, E do, e fërkon! Shpejt e merr në gji, I jep qumësht taze; Qingji si kërthi Hovën e ban naze! Ngado që të shkoj, Nuk më ndahet hiç: E due, e lëmoj, E ndiell giç-giç-giç! Shpjegime: qumësht taze — qumësht, tambël të freskët.
Si tinzare vjen nji skile magjistare kap me hile nji këndes në qymes. Ku ta dinte ky i shkretë, se do t’binte në lak vetë; se përndryshe s’do këndonte edhe skilja s’do e diktonte. Zoja skile lajkatare, si bandille, s’peshon fare se ç’po heq ky fatkeq! Shpjegime: skile — dhelpër; këndes — gjel; bandille — çapkëne, që ka qejf të luajë e të tallet.