Fejzi Bojku

Lindi mëngjesi me buzëqeshje t’lehtë, Dielli ndriçoi gjethet në ar praruar, Mandej fshehu sytë dhe treti nën retë, Që bredhin qiellit si qengja të bekuar. Shpejt u mrrol qielli dhe u errësua, Ia nisi vajit me pika të mëdha loti; Pastroi rrugët, pemët, pullazin e pluhruar, Përsëri doli dielli nga gjumi i zgjuar. Në majë të bjeshkës u shfaq bukurosh ylberi, Doli i farkuar me më të bukurat ngjyra; Shpejt treti pas malit, humbi si sheqeri, Përsëri nd’rroi pamjen e vjeshtës natyra.