Edita Dibrani on Gjuha Jonë

Lokja

Fri, 09 Oct 2026 00:00:00 +0000

Strukur rri pranë zjarrit t’ndezur
Lokja e shkretë që s’kish njeri
humbte thellë në një humnerë
tek qëndronte me vënerë.

Pyeste vetën, si është e mundur,
pyeste Zotin pse e kishte dënu
një djalë t’vetëm s’i kishte dhuru
që sot t’kishte shtëpinë plotë.

Zjarri fikej me çdo shpresë
tek merrte ngadalë atë shpirtë të shkretë
që me kohë vetë kishte mbetë
e një shpresë s’kishte n’jetë.

Ishte lodhur duke pritur
plakë e shkretë
s’mund të ecte që të gjente
jo më shumë se një dritë a shpresë

Pejsazh

Fri, 09 Oct 2026 00:00:00 +0000

Ngjyrë të kuqe m’veshi qielli
atëherë kur ngadalë perëndonte dielli
lumi i qetë po ngjyrosej
nga brusha e artë e piktorit
e toka fort po më dhimbsej
kur shoh fytyrën e saj të mërzitur
dhimbja si egërsirë po mbulonte çdo gjë
dhe shkaktonte plagë të rënda.

Lumi qetë që ishte ngjyrosur
dukej sikur gjak njeriu
e në çast qielli mërrolej
ngase shpirti ishte mekur.

Kokë imja ende dhimbte
ngase ishte pamje e t’merrshme
e kur nata e tëra zbriti
sikur çdo gjë fashiti
e me freskinë e saj të ëmbël
zhduki atë pamje të rëndë
që ngjallte frikë në çdo kënd.

Varrosa dashurinë

Fri, 09 Oct 2026 00:00:00 +0000

Koha gjithnjë kalonte
Merrte drejtimin e saj pafund
Zemra gjithnjë ëndërronte
Dhe rrahjet i bënte me mund.

Menjda gjithnjë mendonte
Dhe shkonte në rrugën pa kthim
Por asnjëherë s’ndalonte
Dhe pse e dinte se s’shkite shpëtim.

Dëshira në qiell veq fluturonte
Dhe priste në gëzim
ëndra çdo natë shoqëronte
Gjersa shkrihej në agim.

Ja po kështu kalonin vitet
Me ëndrën e mbyllyr në dry
Me shpresat e mira për ty
Duke mos parë realitetin në sy
Që s’kishte të ardhme me ne të dy.

Mall

Mon, 23 Dec 2002 00:00:00 +0000

Natë e errët, e qetë, plotë mallëngjim… Një melodi, një varg poezie, një rrjedhje lotësh, do e pëshkronin aq bukur këtë natë, që çdo herë në mend do mbahej, por pastaj sërish mall do ndjeja…

Një fletë e shkëputur nga libri i kujtimeve, ngjalli këtë ndjenjë për ty, ashtu papritur erdhe e u strove afër zemrës sime. Aty gjete prehje, qetësinë që më parë s’e kishe! Moj ndjenjë e mallkuar, pse erdhe, bën të dijë? Të më shkatrosh apo… të më freshkosh? Por, më kot, s’përgjigjej. Ndoshta s’kishte ç’të më thonte, se s’kishte fakt, por në çdo moment dukej se largohej, ikte aq largë saqë s’e ndjeja më. Dukej sikur fshehej sepse ishe e frikësuar, por menjëherë dukej sikur vinte aq afër dhe më kërcënohej…